Kerstverhaal

Bij een schrijfcursus krijg je soms oefeningen om een bekend verhaal vanuit een ander perspectief te schrijven. Zo is het volgende kerstverhaal ontstaan.
Veel leesplezier.

Het gaat niet zoals we hadden voorzien, het loopt helemaal niet goed. De baas loopt te ijsberen. Wolken stuiven alle kanten op. ‘Mijn zoon, mijn zoon, straks in de sneeuw, onbeschermd.’ Hij schopt tegen de sneeuwwolken die gewoon verderop weer samenklonteren.  De planning, onze zorgvuldige planning, zo zorgvuldig uitgedacht, en toch loopt het mis.
Gabriel was in maart naar beneden gezonden. In december zou de geboorte zijn. Net na de kortste dag. Dan beginnen de mensen er weer in te geloven, in het leven. Bovendien heeft zo’n timmerman in de winter minder werk, dat geeft moeder en kind een fijnere start. En nu, nu…
Nu zijn ze in Bethlehem, Maria hoogzwanger op een ezel, in de sneeuw notabene. Omdat die k… Augustus zo nodig wil weten hoeveel mensen er in zijn land wonen, in verband met de administratie. Het is toch niet te geloven. Overal zijn mensen in de kou op de drift. Weg van huis en haard. Verloren in een onbekende omgeving op weg naar hun familiegrond.

Wij kunnen niets doen, niets. Overal zijn mensen en wij mogen alleen verschijnen aan de ingewijden. Ik moet straks naar de herders maar verder mag ik me er niet mee bemoeien. Piet zal de ster ophangen voor de wijzen die naar de hemel kijken.
Zo te zien zal het niet lang meer duren voordat de geboorte plaats zal vinden. Karel heeft een os nog een klap met zijn vleugel gegeven zodat die nu op weg is naar zijn stal. Dan warmt het daar een beetje op. Daar zullen ze waarschijnlijk eindigen vandaag. Alle herbergen zitten vol. Karel heeft ook wat extra stro laten dwarrelen in de stal, voor het comfort, volgens mij weet de baas het wel maar knijpt hij vandaag een oogje dicht.

Ik zie ze nu, ze zijn op weg naar de herberg. Naar de herbergier die al veel mensen heeft weggestuurd. Geen plek voor armoedzaaiers. Ik probeer altijd het goede in de mens te zien, erin te geloven. Dus misschien omdat ze zwanger is… Maar nee, hij verwijst ze naar de stal. Precies zoals Karel al dacht. Maria zakt ineen. De os en de ezel kruipen meteen tegen elkaar aan, Jozef en Maria er dichtbij. Zo is er enige beschutting. Maria klapt dubbel, ze schreeuwt, het is echt begonnen. Jozef kijkt haar hulpeloos aan en vermant zich meteen daarna. Hij neemt haar in zijn armen, kust haar en veegt het zweet van haar voorhoofd.  Het gaat ze wel lukken, die twee samen.
De baas is door het dolle heen: ‘een zoon, ik krijg een zoon.’ Even wil ik hem herinneren aan wat er met deze zoon allemaal gaat gebeuren de komende 33 jaar, maar ik laat hem maar even. Zoals iedere jonge vader is hij nauwelijks aanspreekbaar.

Inmiddels ligt Jezus, gewikkeld in doeken in de kribbe en is Maria weer enigszins toonbaar.
Ik mag nu.
Ik suis met flapperende veren naar beneden. Ik moet eerlijk zeggen: het is heerlijk: vliegen, echt het fijnste wat er is, ik doe alsof ik de herders moet zoeken en vlieg een extra rondje voordat ik land. En ik land in een wolk van licht natuurlijk. Ik haal diep adem en verkondig luid:

‘Ontwaakt! Ontwaakt! Uw heiland is geboren!’

Piet heeft de stal nu overvloedig in het licht gezet en de boodschap komt goed over.
Pfff. Toch nog gelukt.

Marina, kerstmis 2018

Advertenties

3 thoughts on “Kerstverhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s