Ik heb een afspraak bij Schiphol, maandagochtend 11 uur. Eitje zou je zeggen.
Deze maandag is de verbinding Amersfoort Schiphol niet mogelijk, er zijn werkzaamheden. Zo’n spoor heeft ook onderhoud nodig natuurlijk. Maar via Amsterdam centraal komen we er ook. Twee keer per uur een intercity. Eitje dus. Of via Utrecht maar dat duurt wat langer.

Wel vervelend dat ik een toeslag zal moeten betalen voor mijn reis. €3,20. 40% extra! Waarom? Zijn de stoelen zachter? Ruimer? is er een -op tijd- garantie? Je weet het niet. Maar goed. Het is ook geen intercity het is een ICE (InterCity Express). Het zal wel. Ik wil gewoon om 11 uur bij Schiphol zijn.

Na het ontbijt check ik even op de reis app of alles gaat zoals het moet gaan. Nee dus. De ICE is 45 minuten te laat in Amersfoort. Fijn dat ze dat om 8.30 uur al weten maar wat nu? Een trein eerder haal ik eigenlijk al niet meer en de andere opties kosten wel heel veel tijd extra.

Dit blijkt dus een internationale trein die ingepast wordt in het reguliere net in Nederland, daardoor kun je op een aantal tijdstippen niet zonder toeslag naar Amsterdam vanuit Amersfoort en ook vanuit Hengelo, Deventer en Apeldoorn. Vreemd. Ook je fiets kan op dat tijdstip niet mee. En door vertragingen in Duitsland komen die treinen ook nog zelden op tijd aan. Stiptheid 13% staat er bij in de reisplanner. Daar ben je mooi klaar mee. Eigenlijk is er dan maar 1 trein per uur naar Amsterdam waarop je kunt vertrouwen. Een heel bizarre situatie. En begrijp me goed ik ben voor internationale treinen, hoe meer hoe beter. Maar waarom een toeslag binnen Nederland? En binnen het reguliere schema? In het persbericht van de NS staat over de ICE, sneller dan de auto in Berlijn. Ja in Berlijn wel. Maar ik wil naar Amsterdam!

Tegen mijn gewoonte in waag ik me met de auto richting Amsterdam, een stuk snelweg waar ik liever niet kom omdat het altijd en eeuwig vaststaat. Daarom ben ik een fan van de trein. Maar vandaag dus even niet.

Wanneer het code rood is in de winter, in verband met gladheid, storm of sneeuwval dan worden alle afspraken afgezegd of digitaal gedaan. Iedereen blijft zoveel mogelijk thuis.

Maar toen van de zomer de hitte aanleiding gaf voor een code rood was ik de enige die de vergadering afgezegde en aangaf dat ik liever digitaal zou vergaderen. En ik ben nog wel de jongste van het vergaderclubje. Oké, het was wel verzet naar de ochtend en de 30 graden was nog niet gehaald maar toch. Niemand van die zeventig plussers zag er een probleem in om op pad te gaan voor een nou ook weer niet zo belangrijke vergadering.

En het is algemeen. Een vriendin vertelde dat ze naar de supermarkt was geweest. Andere vrienden waren naar een fiets-advies-punt gegaan omdat ze denken over een handiger fiets. Kortom, iedereen ging gewoon op pad. Weliswaar is in de supermarkt airco en valt dat misschien onder “zoek een koele plek op” een van de adviezen van de overheid. Maar ik was toch verbaasd. Immers bijna alles was afgelast of stopgezet. Ook het Gilde wandelde niet.

Wat is het verschil tussen kou, gladheid, storm aan de ene kant en hitte aan de andere kant? Zo vroeg ik me af. Het is niet direct bedreigend misschien. Je krijgt geen takken of dakpan op je hoofd, je valt niet en breekt geen heup wanneer je op pad gaat. En als je een flesje water meeneemt valt het ter plekke uitdrogen ook wel mee natuurlijk. Dus het gevaar is wat indirecter. Fietsen zou zelfs voor afkoeling zorgen zo meld de fietsersbond vrolijk. Wanneer je fietst heb je al snel windkracht vier en koel je lekker af.

Toch heb ik in mijn leven al twee keer een vriendin tijdens een fietstocht door de hitte bevangen zien worden. Bleek, en dan weer rood. Steeds langzamer fietsend. Wegdraaiende ogen.
Even stoppen hoor, zittend in een miniem stukje schaduw, poeh poeh. En nauwelijks een kilometer verderop nog een keer stoppen en nog eens. Terwijl ik me af stond te vragen wat nu het beste zou zijn. Snel naar huis fietsen (windkracht vier!) of juist heel kalm aan doen. Of 112 bellen? Stabiele zijligging? Ik weet het nog steeds niet. Gelukkig kwamen we langs een gigantische sproeier op een maisveld waar we meteen onder gingen staan, ondanks dat dat water een heel onaangename geur had van grond en riool,  en de tweede keer zijn we heelhuids thuis gekomen na zeven! keer stoppen en een keer kotsen.

Dus ongevaarlijk is het zeker niet, misschien alleen wanneer je je in een auto met airco naar je afspraken kunt bewegen, maar die keuze hebben veel mensen niet. Daarom blijf ik bij code rood dus toch maar thuis. En doe dan zo weinig mogelijk kleren aan, zelfs oorbellen blijven uit, voor wie mij kent een duidelijk teken dat er iets niet goed is.

Misschien moeten we nog aan code rood voor hitte wennen. Ik ben ervan overtuigd dat het vaker voor zal gaan komen, dus dat gaat wel lukken. Maar wat ik me nu afvraag, zijn al die andere zo onverantwoord bezig of ben ik nu een zeikerd? Ben ik nou te gezagsgetrouw en braaf luisterend naar onze bezorgde overheid?  Een volgzame muts? Hoewel, die flessen water en die radio op zonnecellen, die heb ik dan weer niet.

Deze maand een artikel dat ik schreef voor het blad De Reiziger van Rover over een fietstocht die ik maakte in Engeland.

We hadden onze twijfels over fietsen in Engeland. Links fietsen natuurlijk en het is niet echt een fietsland, of eigenlijk helemaal niet! Rijden ze niet hard vlak langs je heen?
Na een bezoek aan de fiets- en wandel-beurs, waar we hoorden over de fietsroutes en een bezoek aan een kennis die ooit in Engeland fietste, waren we overtuigd. Het viel ons erg mee.  Natuurlijk zijn er soms auto’s die langs je scheuren zoals overal. Maar meestal houden ze rekening met ons als fietsers en rijden we op heel rustige wegen. We hebben de indruk dat er speciaal voor de HCW (Hadrian Cycle Way) fietspaden zijn aangelegd parallel aan de drukke wegen. Soms links, soms rechts en oversteken is dan wel spannend.  Maar het is veilig. En op de stoep fietsen mag, voetgangers voorrang! En daarbij roepen we regelmatig LINKS! naar elkaar wanneer we het dreigen te vergeten.

De Hadrian Cycle Way loopt globaal langs de Hadrian Wall en is 300 kilometer lang. De muur is gebouwd door de Romeinen vanaf 122 na Christus.  Engeland was bezet, de muur was de noordgrens.  De Wall was ooit tussen de 3,6 en 5 meter hoog met regelmatig forten en torens voor de verdediging. Na het jaar 410 verdwenen de Romeinen uit Engeland. Van de oorspronkelijke muur is nog maar ongeveer dertig kilometer terug te vinden.

Achteraf was het fijn dat we met de boot van IJmuiden naar Newcastle gingen op een zaterdag, en na een nacht aan boord op een zondag aankwamen. Het haventerrein was vrijwel verlaten en we konden even wennen aan die rotondes die je de andere kant op moet nemen. In Newcastle starten (of eindigen) 3 fietsroutes die allen naar de Ierse zee lopen. De Reiversroute, de Hadrian Wall en de Coast to coast route (C2C).

Corbridge opgraving

De routes zijn duidelijk genummerd en wij moesten nummer 72 hebben. Er zijn veel bordjes, en soms ook even niet. Ik had de route van de website van de Cicerone en RouteYou.be. We rijden op aanwijzingen van de gps navigatie. Op de telefoon kun je uitzoomen en zien waar het verder gaat dus die pakken we er soms bij. En Engeland is leuk. Je snapt de mensen, meestal, er is humor, ze zijn vriendelijk en belangstellend.  (Voor wie Engelse politieseries leuk vindt. Ze praten allemaal als Vera hier in Northumberland. En we zijn zowel ‘pet’ als ‘love’ genoemd)

Wij waren al twee dagen aan het fietsen en hadden nog geen muur  gezien. Nou ja heel veel muurtjes maar die waren om de schapen of koeien tegen te houden. Eindelijk zagen we in de buurt van Two Brews een stuk Hadrianusmuur. Het grote verschil was dat deze muur begroeid was met gras en mos en meestal was hij breder dan de schapenmuurtjes.

De muur met gras erop.

De Romeinse forten zijn deels opgegraven. Een aanrader is Vindolanda waar nog steeds opgravingen plaatsvinden, met een mooi museum. Vindolanda is dicht bij de Sicamore Gap, de plek waar ooit die hele mooie beuk stond uit de film van Robin Hood. Die is omgehakt door een onverlaat. Iedereen die we tegenkomen treurt daar nog om.
Ook Corbridge heeft een mooi museum en resten van een Romeinse stad. De stenen van die steden zijn in de loop van bijna 2000 jaar hergebruikt om huizen te bouwen dus veel meer dan fundamenten krijg je niet te zien. Maar het geeft zeker een beeld van hoe indrukwekkend het ooit was.

Wij fietsen de route met elektrische fietsen en moeten regelmatig laden omdat het zo heuvelachtig is. Dan is het natuurlijk niet zo slim om in het eerste hotel je omvormstekker te vergeten. Engelsen zijn nog niet zo bekend met fietsen en batterijen en wat daarbij komt. Opladen mocht in een museum maar dan moesten we er wel bij blijven staan. Oplaadpunten zijn er dan ook nauwelijks maar in iedere pub waar we vroegen of we op mochten laden kregen we alle medewerking. Zo probeerde ik liggend onder een bankje de stekker in de muur te krijgen en dat lukte dus niet. Op die hete dag hadden we juist het hoogste punt van de route en volgden we voor een deel een alternatieve route, met live schapen en runderen op de weg, we proberen een beetje als een herdershond te denken om ze van de weg te krijgen! Aan het einde van de dag komen we in de problemen en moet ik mijn fiets enkele heuvels opduwen. Verhit komen we aan bij de B&B en de eigenaar vraagt: eerst maar wat drinken en dan de kamer zien? Ja graag. Dus het plannen van tijdig opladen staat daarna bovenaan de aandachtspuntenlijst. En ook LINKS!

Aangekomen bij de Ierse zee reden we vanaf Workington nog 80 kilometer  van de C2C route, een heuvelachtig stukje Lake District om daarna af te buigen naar het noorden en naar Carlisle te fietsen, we fietsten langs prachtige kastelen en dronken koffie in kasteel Greystoke, waar de ouders van Tarzan vandaan kwamen. In Carlisle nemen we de trein naar Newcastle. Want dat is een voordeel van deze route, vrijwel parallel loopt een spoorbaan met verschillende stations. Dus de route is willekeurig in te korten. Er is een aparte wagon met plek voor 2 fietsen maar 3 mocht ook. We hadden nog een benauwd moment toen de beoogde trein uitviel en we minder tijd hadden om van het station naar de ferry te fietsen maar gelukkig ging die van een uur later wel.

Greystoke castle

Wij zijn dus positief over fietsen in Engeland, mooi, vriendelijk, fijne fietsroutes. We hadden ons goed voorbereid op Engels weer, met regenjassen, regenschoenen en regenbroeken maar we kregen een hittegolf En Engeland kan wat dat betreft natuurlijk heel anders zijn!

Marina van Alphen

www.Cicerone.co.uk voor de routeboekjes (Engels)

www.routyou.be  hadrain’s cycleway

treinkaartjes te boeken vanuit NL, Northern train

Als oudere wil je er toch een beetje fatsoenlijk uit blijven zien. Dat vraag aandacht. Want af en toe moet een mens op leeftijd een beetje gesnoeid worden. Op een gegeven moment beginnen er haren te groeien op plaatsen waar dat eerder niet gebruikelijk was. In heren-oren en -neusgaten. Bij dames als snor of beginnend baardje.
Mijn man overhandigt mij af en toe een schaar voor het bijwerken. Ik laat mij graag af en toe verwennen door een schoonheidsspecialiste die dan ook meteen het gezicht en het decolleté een behandeling geeft.

Ik mag dan plaatsnemen op zo’n stoel die ze met een druk op de knop veranderd in een bijna-bed. Dan dekt ze me toe met een zachte deken en nog een extra dekentje om mijn voeten.
-Ligt u zo lekker
-Ja heerlijk.
Vervolgens begint ze van alles op mijn gezicht te smeren. Ik vraag altijd of ze me wel wil vertellen wat ze doet, jaren geleden was dat reinigingsmelk en lotion. Maar tegenwoordig is dat veranderd in serum, gelei, en nog wat van die termen. Ze vertelt er dan ook bij wat het doet.
Deze verlaagt de Ph waarde want die hebben we met het serum verhoogt dus die neutraliseert het weer. En dan dringt het beter in uw huid door. Verder hebben we dan zo meteen een masker om uw huidstructuur te verbeteren en anti-aging gelei om te verjongen. Het geeft uw huid ook een boost.
Het probleem is dat ik dat allemaal helemaal niet geloof. Ik laat het geneuzel allemaal over me heen komen hoor, van mij hoor je geen commentaar. Zo’n schoonheidsspecialiste is natuurlijk dagenlang bijgeschoold over de producten die ze gebruikt. En heeft uitleg gekregen die ze nu over mij heen strooit. Ik wil haar niet uit haar flow en mythe halen. Zolang ze blijft kloppen en smeren en me bewerkt met warme handdoekjes, hoor je niets van mij.

Op een gegeven moment komt dan ook de vraag wat voor producten ik zelf gebruik. Tot twee jaar geleden zei ik dan dat ik fan was van de bodyshop. Dierproefvrij en natuurlijk. Dat snoerde ze meteen de mond. Maar de laatste trend is dat de schoonheidsspecialistes ook overgaan op diervriendelijk en natuurlijk. De body shop is failliet en ik durf eigenlijk niet te vertellen dat ik tegenwoordig een crème koop bij de supermarkt voor  € 2.99. Dus nu krijg ik alle verkooppraatjes over me heen. Hoe natuurlijk het allemaal is en dat er geen conserveringsmiddelen in zitten. Ik houd me opnieuw in. Ik vertel niet dat uranium ook natuurlijk is en slangengif, en dat wij als mensen heel wat natuurlijks door het toilet spoelen iedere dag. Dus dat dat niet perse positief is. Nee hoor. Ik sluit mijn ogen en laat al die prietpraat van me afglijden. Ik geniet van het vage muziekje dat ergens vandaan komt. Ik droom weg tijdens de massage en val bijna in slaap tijdens de inwerktijd van het masker. Heerlijk.
Dan komt bij het afrekenen het moment dat ze vraagt of ik nog producten nodig heb. Kijk hier een dagverzorging en een nachtverzorging erbij en misschien iets voor de ogen omdat de huid daar nogal droog is. Samen voor slechts €150. Ik bedank vriendelijk en reken de behandeling af.

Ik geef die 150 euro liever aan een goed doel dan aan deze flauwekul. Unicef was er heel blij mee, ze lieten net weten dat het pakje onderweg was. Wat erin zat lieten ze me ook weten: voedsel voor een ziek ondervoed kind, een pakket met sanitaire en hygiënische artikelen en een deken. Kijk voor zo’n product heb ik dat dan weer wel over.

Het sneeuwt en het is glad deze eerste week van januari. We besluiten naar de sportschool te lopen en de fiets maar even te laten staan. Het is nauwelijks een kilometer dus dat is geen probleem. In de buurt van de sportschool lopen heel veel mensen, echt veel, er is een verkeersregelaar die mensen de goede kant opstuurt. Waar gaan al die mensen toch naartoe? We bevinden ons op een enigszins zielloos industrieterrein in Amersfoort Noord.
Ik ben zo vrij het aan een van de wandelaars te vragen en ze gaan naar Rafaël, voor een week van bidden en vasten. Zo vertelt een meneer. Ach zo.

Het gebouw was me al vaker opgevallen, een bedrijfspand zoals alle andere maar met een groot bord eraan waarop Rafaël staat. Niet echt een naam voor een timmerfabriek of autohandel. Bovendien stond er bij: Waar hemel en aarde elkaar raken.  Ik had al eens gegoogeld en gezien dat het een kerk is. Waar nu dus, in deze eerste week van het nieuwe jaar gebeden en gevast wordt. We worden aan alle kanten vriendelijk gegroet en wij groeten uiteraard vriendelijk terug. Maar wij lopen toch een paar deuren verder voor onze sessie zweten en afzien.

Ik word er nieuwsgierig van en zie op de website dat er allerlei bezigheden zijn. Kennismakingsbijeenkomsten, bijeenkomsten geschonden vertrouwen, schaken voor tieners met avondgebed en ook voor singles is er een meeting. Er is een vrouwenevent waar ook goede barista koffie en high tea aanwezig zijn om na te kletsen. Het klinkt bijna aantrekkelijk.

De donderdag erna ligt er nog steeds sneeuw en wandelen we opnieuw met allerlei mensen richting de kerk en sportschool. De verkeersregelaars zijn er niet meer, misschien weet iedereen nu waar ze moeten zijn. Gelijk met ons op loopt een meneer die een grote groene gieter met zich meedraagt. Ik heb er ook zo een thuis. Voor de tuin wanneer de regen het laat afweten. Maar deze meneer is niet op weg naar zijn volkstuin maar naar Rafaël. En nu zit ik met een probleem. Op die website heb ik geen gieters kunnen vinden en ik vraag me af wat doen ze daar nu toch doen met een grote groene tien liter gieter? Hebben ze daar plantjes die nodig bewaterd moesten worden? Heeft die barista behoefte aan een gieter? Heb je een behoefte aan een gieter wanneer je vertrouwen geschonden is. Dopen ze er mensen mee? Dat laatste vermoed ik. Maar toch.

We fietsen er nog steeds twee keer per week langs, is speur steeds naar gieters, maar ik vrees dat het een raadsel zal blijven.

Marina, januari 2026