De Tolk

We kregen iemand aan de telefoon die alleen Bahasa Indonesia sprak, de bediende waarschijnlijk. Omdat hij niemand anders aan de telefoon haalde begrepen we dat onze vrienden niet thuis waren. We hadden gehoopt dat ze ons van het vliegveld zouden kunnen afhalen maar dat leek nu niet te lukken. Het was ook niet echt slim om pas te bellen als je al in de aankomsthal stond! Ons vertrek uit Medan was dan ook nogal overhaast geweest. We hadden, na de rust in het binnenland van Sumatra, al heel snel genoeg van de lawaaiig knetterende brommers, de rijen auto’s, het stof en de stank van rottende groenten. Weg hier. Waarschijnlijk is Medan een mooie stad maar wij wilden terug, terug naar onze vrienden in Jakarta waar we de reis begonnen waren. Maar ze waren dus niet thuis.

Op dat moment liep er een Indonesische meneer langs, in zijn hand een koffertje met een grote KLM sticker erop. Met de hoorn zwaaiend vroeg ik hem –in het Engels- of hij misschien voor ons kon vertalen. Hij kwam meteen met een brede glimlach gedienstig naar ons toe, nam de hoorn over en begon te praten. Wij gooiden extra muntjes in het apparaat en keken hem verwachtingsvol aan.

Hij vroeg ons niets, dat vonden we wat vreemd, maar goed, hij praatte en praatte en wij vulden nog maar eens roepia’s bij. Hij lachte en maakte gebaren, had hij in de bediende een ver, reeds lang verloren familielid gevonden misschien? Besloot hij nu de familiebanden weer aan te halen?

Na wat ons een eeuwigheid leek hing hij op. Hij hing op!?

Wij keken hem vragend aan en zeiden: “And?”

Waarop hij vriendelijk glimlachte en met een zwaar accent zei: “Sorry, I don’t speak English”.

Na een voorkomende buiging en een knikje met zijn hoofd draaide hij zich om en wandelde met een gedecideerde pas weg.

Wij staarden hem in stomme verbazing na.

Wij namen een bus en vervolgens een taxi naar het huis van onze vrienden. We arriveerden daar anderhalf uur later, moe, bezweet en met pijnlijke schouders van het sjouwen met de rugzakken.

De boodschap bleek door onze “tolk” toch goed overgebracht. De bediende had gebeld naar onze vrienden om te melden dat er mensen op het vliegveld stonden. Ze bedachten dat wij het zouden kunnen zijn en vertrokken met de auto om ons op te halen, een uur heen, een uur terug.

Veel, veel later troffen wij elkaar voor een verkoelend pilsje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s