Schoonkinderen

Het is het lot wanneer je een vader en moeder bent, je moet afwachten met wie je de rest van je leven kerst zult mogen of moeten vieren. Als je geluk hebt zijn het aardige mensen, mensen die hopelijk wat jonger zijn dan je zelf bent maar met wie je een klik hebt of waarvoor je in ieder geval belangstelling hebt, of kunt hebben. En als dat andersom ook zo is, is dat ook prettig. Maar je kunt het niet weten.

Daarbij komt dat je je al menig kerstdiner hebt uitgesloofd voor mensen die je na een, twee, drie of zelfs vijf keer niet meer terugziet. Eindelijk iemand die gezellig meedoet, niet te verlegen is, iets van zichzelf laat zien en ook assertief is. Eindelijk iemand die in de keuken een handje toesteekt, die belangstelling heeft voor het recept of voor de manier waarop je alles geregeld hebt en ze verdwijnen weer uit het zicht. Als schepen in de nacht.

En dat vind ik zo jammer. Je heet de partner van je kind welkom, welkom in je hart, in je huis, je familie.  Je maakt kennis met de familie van de partner op verjaardagsfeesten. Je geeft iedereen een kans ook al zijn het misschien niet precies je types, je opent je voor het nieuwe. En dan is het nieuwe eraf en is het uit, gaan ze scheiden of uit elkaar. En meteen zie je zo’n kind dan nooit meer terug. Op een enkeling die nog eens een kopje thee komt drinken of die je in de stad tegenkomt. Een clubje van exen van kinderen is ook niet echt geslaagd natuurlijk, al zou ik er als plots afgestoten schoonmoeder wel voor voelen moet ik zeggen. Je moet toch zelf een rouwproces door. Ik heb wel lopen huilen bij het nieuws dat het uit was, en niet alleen omdat ik het zo erg vond voor mijn kind.

Op het moment zijn we weer onder ons. De relaties zijn uit en het is november dus voor het eind van het jaar verwacht ik geen nieuwe input. We kunnen zomaar de kerstdag plannen die het ons uitkomt zonder te onderhandelen, het koken is voor wat minder mensen en in dit gezelschap weten we altijd wel iets om over te praten, stechelen, zeuren, herinneren of te herhalen.

Voor volgend jaar en alle jaren daarna is het dus weer afwachten. Ik gun mijn kinders leuke, liefhebbende, attente partners, en mijzelf dito schoonkinderen uiteraard. Voor het nieuwe jaar en alle jaren daarna. We gaan weer voor een nieuwe ronde en nieuwe kansen.

Marina

december 2017.

Advertenties