Meditatie plus.

Een ezel, grijs met van die pluizige zwarte oren. En een hek, zo’n echt hek. Met drie horizontale  balkjes en een schuine. De ezel staat stil voor zich uit te staren, zoals alleen ezels dat kunnen. Misschien denkt hij iets slims, de stelling van Pythagoras, de recessie. Of aan iets doms: zal ik nog een hapje van dat lange gras nemen of niet. Misschien denkt hij ook wel helemaal niets. Hij wel ja. Misschien heeft hij ook wel buikpijn.

Ooooeeehm, ik probeer het, maar mij lukt het niet. Aan niets denken. Randy, de docent of begeleider zoals dat hier heet oehmt al twee uur lang maar ik blijf maar aan dingen denken.  Aan leuke hekken, domme ezels, pipo de clown, hoe zou het met de kinderen zijn, die moeten vandaag naar ballet en voetbal, aan bloed.
Ik zeg het nog maar eens ooooeeeehm, het zou moeten helpen. Ik schud met mijn hoofd om de gedachten kwijt te raken.
Mijn enkel kriebelt. Mijn buik rommelt, een kramp.

De anderen zitten heel stil, durf ik aan mijn enkel te krabben?  Dan valt op dat ik niet Daar ben. Daar waar zij zijn. In het stille water van de lege geest. De poel, de oorsprong, waar van alles kan ontstaan. Het moeilijke is dat je niet boos op jezelf mag worden wanneer het niet lukt aan niets te denken. Niet denken stomme trut houd er mee op, denk nu eens aan niets verdorie.
Nee, meer van: goh nu denk ik opeens aan een ezel, apart, hoe kom ik daar nu bij. Een Ezel.
Hij staat er nog steeds. Hij staat te poepen. Grote keutels vallen op de grond, hij kijkt er hetzelfde bij.

Het ergste is dat ik ongesteld moet worden. En dat gaat bij mij niet vanzelf. Vanmorgen dacht ik nog dat het wel zou gaan, maar het gaat dus niet. Voor het gevoel in mijn buik is geen naam. Het is alsof alles verhuisd wordt. Alles wat onderin zit gaat naar boven en omgekeerd, en alles wat links is moet naar rechts en andersom. Het is niet zozeer pijnlijk maar het is onthutsend en akelig en oooh. Oeoehm.
Ik zou me ziek gemeld hebben maar ja, ik heb vakantie.
Aniek ook altijd met haar ideeën. Een hele week verwennerij, zo had ze gezegd, een week zonder kinderen, zonder gezeik, helemaal voor jezelf. Even de rem erop. Ik had meteen ja gezegd. Nou ja, nadat ik Cees ervan overtuigd had dat het goed is voor moeders van jonge kinderen om er eens uit te zijn, de energie op te laden. Aniek zit rechts van me, ze laat net een hele zware oehm gaan.

Goh wat apart dat ik nu aan Aniek denk. Wat een leuke gedachten heb ik nu toch weer. Maar nu ga ik proberen aan niets te denken.
Ik zit een beetje achteraan in het zacht oranje geverfde zaaltje. Het groene zaaltje is voor de maaltijden en dit is dus een meditatiekleur, blijkbaar. Mijn mede mediteurs zijn zeer geconcentreerd bezig. Rustig ademhalend, ogen dicht en oehmend.

De krampen worden erger, ik krijg nog aandrang ook. Ik heb vanmorgen als voorzorg een tampon ingebracht, paracetamol genomen en maandverband ingedaan. Ja, als je weet dat je 4 uur moet mediteren. Daardoor voelt het ook allemaal wat vreemd, aandrang in combinatie met een extra absorberende tampon voelt anders dan normaal en het zit ook niet zo lekker, zeker op zo’n matje. Toen ik wat zat te wiebelen om het randje van het verband op een ander plekje te krijgen kreeg ik meteen een strenge blik van Randy toegeworpen. Ja kunst dat is een man. Die heeft geen weet van menstruele ongemakken. Dat zit daar lekker op zijn zitbotten met aan de voorkant zo’n plooibaar zakje dat op dat groene matje rust. Lekker makkelijk, je mediteert zo een eind weg op die manier.

Goh, de ezel is weg. En ik heb hem niet zien gaan. Wat gek, ik zit hier de hele tijd te kijken maar heb toch wat gemist, hij is weg. Het hek staat ook open. Ik zie geen horizontale balken meer, en ook geen schuine. Alleen de keutels liggen er nog.
Hij is opgehaald waarschijnlijk, door de boer of een eigenaar. Hij moet een karretje trekken, of kinderen dragen op een kinderfeestje.  Of misschien gaat hij naar een verse wei met wat meer gras.
Ik wil ook weg, een warm bad en betere pijnstillers. Desnoods met een boer.

Mijn hele onderkant voelt ook wat vol. Daardoor wordt die aandrang nog erger dan normaal, en ik kan het minder goed plaatsen. Het krampt, het wringt, ik voel me zo vreselijk ongemakkelijk. Is die aandrang nou een wind? Of… En durf ik die dan te laten? Wat als het geen wind is? Ik knijp zo goed mogelijk mijn billen tegen elkaar en haal diep adem. Een nieuwe kramp maakt dat ik bijna dubbelklap van ellende. Shit dit ga ik niet volhouden. Ik bijt op mijn lip. Mijn kaken spannen zich. Ik leun voorzichtig naar een kant om te kijken of dat beter voelt. En vang meteen Randy’s blik op. Ik kijk hem zo’n beetje verontschuldigend aan. De eerste dag bekeek hij me dan nog vriendelijk maar na vijf dagen vind hij kennelijk dat ik het onder de knie moet hebben. Zijn blik is bijna stoïcijns. Goh, eikel.

Goh, ik denk aan buikkrampen, bijzonder. Oeoehm. Ik leun wat naar rechts. En voel iets dun vloeibaars onder mijn billen lopen. Getverderrie. Menstruatiebloed?
Ik krimp ineen van ellende en voel meteen een nieuwe kramp.
Met een ruk sta ik overeind en probeer mijn meditatie tentjurk een beetje bij elkaar te houden. Een hand aan de achterkant. Ik ren bijna de oranje ruimte uit. Al zie ik nog net dat ik mijn groene matje gesierd heb met een grote vlek.

Marina 2017

Advertenties