Erfstuk

Zou euthanasie op mijn konijn toegestaan zijn als ik haar eerst verdoof? Of was dat niet de bedoeling van de partij voor de dieren?

Niet dat ze niet lief is. Ze is zacht en wollig en hupt vrolijk door haar hok wanneer ze eten krijgt. Maar ze is al zo lang onder ons.  Volgens een konijnenbelangensite is het een dramatisch gegeven dat konijnen acht tot twaalf jaar oud kunnen worden en dat ze als huisdier gemiddeld de drie halen. Die van ons is dus al tien. Dramatisch inderdaad.

En dat we zo goed voor haar zorgen. Nee. We vergeten haar wel eens eten te geven. Haar waterflesje is in de winter soms een dag bevroren, of twee. En het hok maken we alleen schoon als het droog en zonnig is. Maar ze blijkt onder dat knuffelige uiterlijk een ijzersterk gestel te hebben.

Het punt is dat mijn zoon haar heeft gekregen toen hij een huisdier wilde. Voor poezen is zijn vader allergisch en een hond is te bewerkelijk dus het werd een konijn. Hij maakte een mooi groot hok voor haar en groef daarin zorgzaam de eerste holen en gangen.
Maar die zoon interesseert zich inmiddels  in hele andere  knuffelige wezens en zit alweer een jaar op kamers dus u voelt het wel : het konijn is een erfstuk.

In sommige culturen ga je als vrouw ook op die manier van hand tot hand. Als je man komt te overlijden hoor je voortaan bij zijn broer. Hoe dat dan met echtelijke plichten zit is me niet duidelijk. Zouden die vrouwen daar bij de partnerkeuze al rekening mee houden? Kiezen voor een man met leuke broers en aardige schoonzussen, of voor een enig kind. Of ga je dan naar zijn vader? Maar wellicht heb je daar sowieso niet zoveel te kiezen als vrouw.

Van kiezen is bij ons konijn ook geen sprake. Mijn zoon heeft haar, samen met oude schoenen en kinderspeelgoed,  harteloos in zijn ouderlijk huis achtergelaten.
Op die belangensite stond dat veel konijnen  via marktplaats als slangenvoer eindigen.  Dat vind ik wel heel cru en voor euthanasie heb ik eigenlijk ook het lef niet. Maar misschien weet u nog een leuk plekje voor haar? Gratis af te halen: onverwoestbaar lief konijn. Bijt bijna nooit.

Advertenties

Klep

Klep

 

Ik had het kunnen weten, ze zijn me vergeten.
Zoals vaker de laatste tijd. En dat terwijl het harder nodig is dan ooit. Ik zit vol namelijk, ik knap bijna uit mijn naden. En ik stink Vreselijk wat meur ik. En dan vergeten ze me ook nog.

Harry, van hiernaast staat alweer een uur aan de straat. Hij riep me net: “ hé, ben je leeg of is het weer zover?”

Hij staat er altijd, zelfs met een klein laagje. Die van hem zijn altijd vroeg in de weer, zetten hem al om half 8 aan de straat, spuiten hem na het legen schoon, van binnen en van buiten en een keer hebben ze hem zelfs met auto-was opgewreven. Uitslover.

Ik heb een innige relatie met een spin bij mijn rechterwiel, en er zit al maanden vogelpoep op mijn deksel.

Jenny staat er ook, Jenny heeft haar buik vol klaprozen. Voor de herkenbaarheid geloof ik. Ik heb alleen een nummer. Honderdzevenenveertig in strakke witte letters op mijn deksel. En die zeven laat ook nog een beetje los.

Jenny is gezellig. Een beetje zweverig dat wel maar altijd in voor een praatje. Volgens haar stonden we ooit met zijn allen op een vrachtwagen. En heeft het lot bepaald waar we terecht zijn komen. Bij welk nummer, bij welk baasje. Het had dus net zo goed andersom kunnen zijn, dan was ik met een fijne doek nagewreven.

Maar dat klopt ook weer  niet zegt Jenny, want het heeft te maken met wat je in een vorig leven hebt gedaan. Nou het zal wel, ik weet niets van een vorig leven. Ik hoop dat ik toen veel lol heb gehad want een pretje is het nu niet. Mis ik weer het wekelijkse praatje. En het is echt te laat. Ik hoor de wagen al.

Dat ik niet geleegd wordt is een ding, maar dan staan er de rest van de week van die weke, hijgerige zakken tegen mijn zijkant. Die kunnen zeuren, werkelijk, alsof ik er wat aan kan doen dat zij wegwerp zijn. Ze kijken me aan alsof ik hun hel ben, en maar smiespelen met de zakken in mij. Op de laatste dag proppen ze ze erin en dan sta ik de hele ochtend met een open klep aan de straat. Heel gênant en het ergste: het praat zo lastig.

 

Marina