Deze maand een artikel dat ik schreef voor het blad De Reiziger van Rover over een fietstocht die ik maakte in Engeland.

We hadden onze twijfels over fietsen in Engeland. Links fietsen natuurlijk en het is niet echt een fietsland, of eigenlijk helemaal niet! Rijden ze niet hard vlak langs je heen?
Na een bezoek aan de fiets- en wandel-beurs, waar we hoorden over de fietsroutes en een bezoek aan een kennis die ooit in Engeland fietste, waren we overtuigd. Het viel ons erg mee.  Natuurlijk zijn er soms auto’s die langs je scheuren zoals overal. Maar meestal houden ze rekening met ons als fietsers en rijden we op heel rustige wegen. We hebben de indruk dat er speciaal voor de HCW (Hadrian Cycle Way) fietspaden zijn aangelegd parallel aan de drukke wegen. Soms links, soms rechts en oversteken is dan wel spannend.  Maar het is veilig. En op de stoep fietsen mag, voetgangers voorrang! En daarbij roepen we regelmatig LINKS! naar elkaar wanneer we het dreigen te vergeten.

De Hadrian Cycle Way loopt globaal langs de Hadrian Wall en is 300 kilometer lang. De muur is gebouwd door de Romeinen vanaf 122 na Christus.  Engeland was bezet, de muur was de noordgrens.  De Wall was ooit tussen de 3,6 en 5 meter hoog met regelmatig forten en torens voor de verdediging. Na het jaar 410 verdwenen de Romeinen uit Engeland. Van de oorspronkelijke muur is nog maar ongeveer dertig kilometer terug te vinden.

Achteraf was het fijn dat we met de boot van IJmuiden naar Newcastle gingen op een zaterdag, en na een nacht aan boord op een zondag aankwamen. Het haventerrein was vrijwel verlaten en we konden even wennen aan die rotondes die je de andere kant op moet nemen. In Newcastle starten (of eindigen) 3 fietsroutes die allen naar de Ierse zee lopen. De Reiversroute, de Hadrian Wall en de Coast to coast route (C2C).

Corbridge opgraving

De routes zijn duidelijk genummerd en wij moesten nummer 72 hebben. Er zijn veel bordjes, en soms ook even niet. Ik had de route van de website van de Cicerone en RouteYou.be. We rijden op aanwijzingen van de gps navigatie. Op de telefoon kun je uitzoomen en zien waar het verder gaat dus die pakken we er soms bij. En Engeland is leuk. Je snapt de mensen, meestal, er is humor, ze zijn vriendelijk en belangstellend.  (Voor wie Engelse politieseries leuk vindt. Ze praten allemaal als Vera hier in Northumberland. En we zijn zowel ‘pet’ als ‘love’ genoemd)

Wij waren al twee dagen aan het fietsen en hadden nog geen muur  gezien. Nou ja heel veel muurtjes maar die waren om de schapen of koeien tegen te houden. Eindelijk zagen we in de buurt van Two Brews een stuk Hadrianusmuur. Het grote verschil was dat deze muur begroeid was met gras en mos en meestal was hij breder dan de schapenmuurtjes.

De muur met gras erop.

De Romeinse forten zijn deels opgegraven. Een aanrader is Vindolanda waar nog steeds opgravingen plaatsvinden, met een mooi museum. Vindolanda is dicht bij de Sicamore Gap, de plek waar ooit die hele mooie beuk stond uit de film van Robin Hood. Die is omgehakt door een onverlaat. Iedereen die we tegenkomen treurt daar nog om.
Ook Corbridge heeft een mooi museum en resten van een Romeinse stad. De stenen van die steden zijn in de loop van bijna 2000 jaar hergebruikt om huizen te bouwen dus veel meer dan fundamenten krijg je niet te zien. Maar het geeft zeker een beeld van hoe indrukwekkend het ooit was.

Wij fietsen de route met elektrische fietsen en moeten regelmatig laden omdat het zo heuvelachtig is. Dan is het natuurlijk niet zo slim om in het eerste hotel je omvormstekker te vergeten. Engelsen zijn nog niet zo bekend met fietsen en batterijen en wat daarbij komt. Opladen mocht in een museum maar dan moesten we er wel bij blijven staan. Oplaadpunten zijn er dan ook nauwelijks maar in iedere pub waar we vroegen of we op mochten laden kregen we alle medewerking. Zo probeerde ik liggend onder een bankje de stekker in de muur te krijgen en dat lukte dus niet. Op die hete dag hadden we juist het hoogste punt van de route en volgden we voor een deel een alternatieve route, met live schapen en runderen op de weg, we proberen een beetje als een herdershond te denken om ze van de weg te krijgen! Aan het einde van de dag komen we in de problemen en moet ik mijn fiets enkele heuvels opduwen. Verhit komen we aan bij de B&B en de eigenaar vraagt: eerst maar wat drinken en dan de kamer zien? Ja graag. Dus het plannen van tijdig opladen staat daarna bovenaan de aandachtspuntenlijst. En ook LINKS!

Aangekomen bij de Ierse zee reden we vanaf Workington nog 80 kilometer  van de C2C route, een heuvelachtig stukje Lake District om daarna af te buigen naar het noorden en naar Carlisle te fietsen, we fietsten langs prachtige kastelen en dronken koffie in kasteel Greystoke, waar de ouders van Tarzan vandaan kwamen. In Carlisle nemen we de trein naar Newcastle. Want dat is een voordeel van deze route, vrijwel parallel loopt een spoorbaan met verschillende stations. Dus de route is willekeurig in te korten. Er is een aparte wagon met plek voor 2 fietsen maar 3 mocht ook. We hadden nog een benauwd moment toen de beoogde trein uitviel en we minder tijd hadden om van het station naar de ferry te fietsen maar gelukkig ging die van een uur later wel.

Greystoke castle

Wij zijn dus positief over fietsen in Engeland, mooi, vriendelijk, fijne fietsroutes. We hadden ons goed voorbereid op Engels weer, met regenjassen, regenschoenen en regenbroeken maar we kregen een hittegolf En Engeland kan wat dat betreft natuurlijk heel anders zijn!

Marina van Alphen

www.Cicerone.co.uk voor de routeboekjes (Engels)

www.routyou.be  hadrain’s cycleway

treinkaartjes te boeken vanuit NL, Northern train

Als oudere wil je er toch een beetje fatsoenlijk uit blijven zien. Dat vraag aandacht. Want af en toe moet een mens op leeftijd een beetje gesnoeid worden. Op een gegeven moment beginnen er haren te groeien op plaatsen waar dat eerder niet gebruikelijk was. In heren-oren en -neusgaten. Bij dames als snor of beginnend baardje.
Mijn man overhandigt mij af en toe een schaar voor het bijwerken. Ik laat mij graag af en toe verwennen door een schoonheidsspecialiste die dan ook meteen het gezicht en het decolleté een behandeling geeft.

Ik mag dan plaatsnemen op zo’n stoel die ze met een druk op de knop veranderd in een bijna-bed. Dan dekt ze me toe met een zachte deken en nog een extra dekentje om mijn voeten.
-Ligt u zo lekker
-Ja heerlijk.
Vervolgens begint ze van alles op mijn gezicht te smeren. Ik vraag altijd of ze me wel wil vertellen wat ze doet, jaren geleden was dat reinigingsmelk en lotion. Maar tegenwoordig is dat veranderd in serum, gelei, en nog wat van die termen. Ze vertelt er dan ook bij wat het doet.
Deze verlaagt de Ph waarde want die hebben we met het serum verhoogt dus die neutraliseert het weer. En dan dringt het beter in uw huid door. Verder hebben we dan zo meteen een masker om uw huidstructuur te verbeteren en anti-aging gelei om te verjongen. Het geeft uw huid ook een boost.
Het probleem is dat ik dat allemaal helemaal niet geloof. Ik laat het geneuzel allemaal over me heen komen hoor, van mij hoor je geen commentaar. Zo’n schoonheidsspecialiste is natuurlijk dagenlang bijgeschoold over de producten die ze gebruikt. En heeft uitleg gekregen die ze nu over mij heen strooit. Ik wil haar niet uit haar flow en mythe halen. Zolang ze blijft kloppen en smeren en me bewerkt met warme handdoekjes, hoor je niets van mij.

Op een gegeven moment komt dan ook de vraag wat voor producten ik zelf gebruik. Tot twee jaar geleden zei ik dan dat ik fan was van de bodyshop. Dierproefvrij en natuurlijk. Dat snoerde ze meteen de mond. Maar de laatste trend is dat de schoonheidsspecialistes ook overgaan op diervriendelijk en natuurlijk. De body shop is failliet en ik durf eigenlijk niet te vertellen dat ik tegenwoordig een crème koop bij de supermarkt voor  € 2.99. Dus nu krijg ik alle verkooppraatjes over me heen. Hoe natuurlijk het allemaal is en dat er geen conserveringsmiddelen in zitten. Ik houd me opnieuw in. Ik vertel niet dat uranium ook natuurlijk is en slangengif, en dat wij als mensen heel wat natuurlijks door het toilet spoelen iedere dag. Dus dat dat niet perse positief is. Nee hoor. Ik sluit mijn ogen en laat al die prietpraat van me afglijden. Ik geniet van het vage muziekje dat ergens vandaan komt. Ik droom weg tijdens de massage en val bijna in slaap tijdens de inwerktijd van het masker. Heerlijk.
Dan komt bij het afrekenen het moment dat ze vraagt of ik nog producten nodig heb. Kijk hier een dagverzorging en een nachtverzorging erbij en misschien iets voor de ogen omdat de huid daar nogal droog is. Samen voor slechts €150. Ik bedank vriendelijk en reken de behandeling af.

Ik geef die 150 euro liever aan een goed doel dan aan deze flauwekul. Unicef was er heel blij mee, ze lieten net weten dat het pakje onderweg was. Wat erin zat lieten ze me ook weten: voedsel voor een ziek ondervoed kind, een pakket met sanitaire en hygiënische artikelen en een deken. Kijk voor zo’n product heb ik dat dan weer wel over.

Het sneeuwt en het is glad deze eerste week van januari. We besluiten naar de sportschool te lopen en de fiets maar even te laten staan. Het is nauwelijks een kilometer dus dat is geen probleem. In de buurt van de sportschool lopen heel veel mensen, echt veel, er is een verkeersregelaar die mensen de goede kant opstuurt. Waar gaan al die mensen toch naartoe? We bevinden ons op een enigszins zielloos industrieterrein in Amersfoort Noord.
Ik ben zo vrij het aan een van de wandelaars te vragen en ze gaan naar Rafaël, voor een week van bidden en vasten. Zo vertelt een meneer. Ach zo.

Het gebouw was me al vaker opgevallen, een bedrijfspand zoals alle andere maar met een groot bord eraan waarop Rafaël staat. Niet echt een naam voor een timmerfabriek of autohandel. Bovendien stond er bij: Waar hemel en aarde elkaar raken.  Ik had al eens gegoogeld en gezien dat het een kerk is. Waar nu dus, in deze eerste week van het nieuwe jaar gebeden en gevast wordt. We worden aan alle kanten vriendelijk gegroet en wij groeten uiteraard vriendelijk terug. Maar wij lopen toch een paar deuren verder voor onze sessie zweten en afzien.

Ik word er nieuwsgierig van en zie op de website dat er allerlei bezigheden zijn. Kennismakingsbijeenkomsten, bijeenkomsten geschonden vertrouwen, schaken voor tieners met avondgebed en ook voor singles is er een meeting. Er is een vrouwenevent waar ook goede barista koffie en high tea aanwezig zijn om na te kletsen. Het klinkt bijna aantrekkelijk.

De donderdag erna ligt er nog steeds sneeuw en wandelen we opnieuw met allerlei mensen richting de kerk en sportschool. De verkeersregelaars zijn er niet meer, misschien weet iedereen nu waar ze moeten zijn. Gelijk met ons op loopt een meneer die een grote groene gieter met zich meedraagt. Ik heb er ook zo een thuis. Voor de tuin wanneer de regen het laat afweten. Maar deze meneer is niet op weg naar zijn volkstuin maar naar Rafaël. En nu zit ik met een probleem. Op die website heb ik geen gieters kunnen vinden en ik vraag me af wat doen ze daar nu toch doen met een grote groene tien liter gieter? Hebben ze daar plantjes die nodig bewaterd moesten worden? Heeft die barista behoefte aan een gieter? Heb je een behoefte aan een gieter wanneer je vertrouwen geschonden is. Dopen ze er mensen mee? Dat laatste vermoed ik. Maar toch.

We fietsen er nog steeds twee keer per week langs, is speur steeds naar gieters, maar ik vrees dat het een raadsel zal blijven.

Marina, januari 2026

Op bezoek ben bij een vriendin blijft deze wel heel lang in de keuken om koffie te halen. Wanneer ze terugkomt heeft ze een dienblaadje in haar hand met daarop vier kopjes en lepeltjes.
‘Ik heb deze koffie, TT dat is koffie zoals ik hem wil maar ik wilde er daar dus vier van. Maar dat kan niet dan moet je weer helemaal opnieuw beginnen bij het begin.’
We kijken haar vragend aan. Zij schiet in de lach.

Ze vertelt dat haar dochter van haar werkgever een kapotte luxe koffiemachine had meegebracht. Haar man, een echte techneut houdt wel van een uitdaging en was hem gaan repareren. Net op dat moment gaf hun eigen koffiemachine de geest en jawel. De werkmachine staat nu in haar keuken. Maar het is een luxe en ook ingewikkeld apparaat. Met aparte vakjes voor bonen, die hij / het dan zelf kan malen. Maar ook een vakje voor gemalen koffie. Dat kan ook. Je kunt je eigen favoriet opslaan, als TT bijvoorbeeld. En dan nog wat extra water erbij doen. Of niet. En twee keer je eigen voorkeur kan dus niet. Misschien ter bescherming van een overdosis? Je weet het niet. Op de meest rare momenten begint hij zichzelf ook bezig te houden met een of ander schoonmaakproces. Waardoor er water uitkomt, dat komt dan in een opvangbakje. Dat bakje meldt dat het vol is, als je dat niet leegt kun je geen koffie meer zetten. Een van de aanwezigen oppert om er een kopje onder te zetten. Dat gooit gemakkelijker weg. Maar nee, het apparaat trapt daar niet in. Hij blijft melden dat de opvangbak vol is. En even eruit klikken en weer terug. Nee ook dat werkt niet. Hij weet dat je hem wil trucken. Dat kan niet.

We schieten collectief in de lach. Wie heeft er nou nooit ruzie met apparaten immers. Met intelligente apparaten wel te verstaan. Het kopieerapparaat dat meldt dat er een pagina minder op de stapel ligt dan even ervoor. Ja, dat was de bedoeling. BEMOEI JE ER NIET MEE! Het computerprogramma dat je niet in wil laten loggen met een wachtwoord omdat dat al gebruikt is. JA, DAT WIL IK OOK. Mijn tandenborstel die zegt dat ik te hard druk of niet lang genoeg poets. En dat ik dat allemaal in een app kan teruglezen. DAT WIL IK HELEMAAL NIET. Tegenwoordig meldt outlook soms bij een mail dat ik niet vaak mail krijg van deze afzender, of het wel klopt? WAT IS DAT VOOR GEZEIK?

Misschien is het de leeftijd maar ik val graag terug op onintelligente, domme apparaten. Filterkoffie, heerlijk en niemand die me vraag om het filter te legen. Dat weet ik zelf wel. Handtandenborstels die geen commentaar op me leveren zodat ik me niet schuldig hoef te voelen. Goedkope kopieerapparaten die het niet kan schelen hoeveel pagina’s ik erop heb liggen.

Afijn het koffieapparaat van mijn vriendin bevalt niet zo goed, ik ben vergeten te vragen of hun eigen apparaat nog te repareren was. Dan kunnen ze weer naar het bekende terug. De werkgever van de dochter had overigens laten weten dat, ook als het apparaat gemaakt was, ze het niet terug hoefden te hebben.

Dat snap ik wel.

Marina maart 2026

Dit artikel verschijnt binnenkort in het blad ‘De Reiziger’ van Rover (Vereniging Reizigers voor Openbaar VERvoer) Een preview dus voor jullie. sssst.

Meivakantie, negen uur in het station, want eerder mag je fiets niet mee. Ik stap met wat moeite in, samen met heel veel andere mensen, ik sta dwars in het halletje, met alle tassen er nog op. Ik kan niet voor of achteruit, alles staat klem. Gelukkig is het maar 13 minuten van Amersfoort naar Utrecht.

In Utrecht wacht mijn vriendin op me, we gaan samen een week fietsen, vandaag naar Maastricht met de trein en dan, het Fietserspad naar Groningen. Het meest bekende wandelpad van Nederland, het Pieterpad, heeft een fietsversie en wij gaan die eer aan doen.

Mijn vriendin is met een aanmerkelijk rustigere trein uit Hilversum gekomen en ook die naar Maastricht blijkt een oase van rust. We besluiten in de hal, (of heet dat nog balkon?) met zitje te blijven dan kunnen we onze tweewielers een beetje in de gaten houden. Wanneer de conducteur langskomt vertelt hij dat hij heeft meegemaakt dat mensen hun fiets kwijt raakten terwijl ze in de coupee zaten. Iemand anders pakte de fiets, stapte uit en… weg. Heel vervelend. “Dus verstandig dames, altijd op slot en in de gaten houden”. Bij deze geef ik de tip graag door.

In Maastricht fietsen we via een stuk stadsmuur en het park De Groene Loper, dat is aangelegd waar vroeger de A2 liep, naar Sittard. We starten niet helemaal op de Pietersberg, ik las dat je daar niet met de fiets kan komen. (Bij een winters bezoek blijkt dat niet te kloppen, je kunt fietsen tot het startpunt, toch jammer dat we dat niet gedaan hebben.) Het is heuvelachtig, waarschijnlijk het enige heuvelachtige deel van onze tocht.

Sittard blijkt ook een stadsmuur te hebben en leuke terrassen. We overnachten bij vrienden op de fiets (Vriendenopdefiets.nl) en logeren bij een vrouw die langs het Pieterpad woont en die vooral wandelaars krijgt bij overnachtingen. Zelf is ze een heel fanatieke wandelaar, ze liep onder andere naar Rome.

De volgende dag voert ons vooral langs de Maas noordwaarts. Het is 30 graden en we smeren een hele fles zonnebrand leeg. We lunchen in Roermond, een leuke stad met een mooie kerk en een beeld van architect Cuypers (Hij ontwierp het Rijksmuseum, de Vondelkerk en het station van Amsterdam en is dus geboren in Roermond)  en een charmant plein. Wel werden we tijdens het afrekenen nog bijna opgelicht. Kroketten met mosterd en dan 85 cent per kroket extra rekenen voor mosterdsaus? Echt niet.

We steken twee keer met een pontje de Maas over en passeren aardbeien- en asperge-velden. In Venlo is een haven aangelegd vlakbij het centrum en daar is het heel erg druk op deze vakantiedag. Mensen flaneren, wandelen, suppen en varen. We overnachten bij een vrouw die maar meteen zegt waar het op staat. Ontbijt is ontbijt en het is niet de bedoeling dat we iets meenemen voor de lunch. In ieder geval niet zonder te vragen. Nou doen we dat nooit, maar goed, het is duidelijk.

Nog een super hete dag vandaag. Het wordt lastiger om niet rood te worden, nog maar eens insmeren, sjaaltje om de schouders, hoedje onder de helm. Je probeert wat. We fietsen nog steeds langs de Maas en er komen weer heuvels in zicht. Nijmegen en Groesbeek testen onze conditie.

Ons adres van vandaag blijkt bij een kunstzinnige dame die haar huis helemaal vol heeft met kunst. Mijn vriendin en zij herkennen wat in elkaar en raken niet uitgepraat. Ik bewonder de kunst, in het toilet, op de overloop en de kamer, daar staan trouwens ook onze fietsen geparkeerd, in de huiskamer. Heel bijzonder.

Dag vier is gelukkig minder heet, er staat 81 kilometer op de planning en we beginnen het zitvlak te voelen, we hebben niet genoeg getraind dit voorjaar. Het is een prachtige route, via Berg en Dal, door de polder naar Millingen aan de Rijn over de Waal met een fietspontje en dan door Gelderland. De Waal is een stuk breder en wilder dan de Maas om over te steken, de fietsen moeten vastgebonden worden.   We stoppen in verband met het zitvlak consequent om de 10 kilometer. Even van het zadel, en soms lopen we een stukje. We overnachten in Vorden tussen de  geitjes en schapen. Wat een afwisseling is het toch wanneer je bij vrienden op de fiets slaapt.

Al vroeg zijn we weer op pad langs een van de acht kastelen van Vorden naar Ommen. Het weer is omgeslagen en onderweg kopen we allebei een vest om wat bij te warmen. Onze route gaat over de Holterberg, maar op 4 mei is daar een herdenking op het Canadees Oorlogskerkhof. Niemand mag er door. We missen daardoor het pad over de heide waar we enkele jaren geleden al eens waren.

In Ommen hebben we uitgebreid instructie gehad over waar we moeten zijn (winkel met gangetje en dan achterom…),  het blijkt allemaal te kloppen. Onze gastheer is meteen to the point, hij wil precies weten hoeveel en wat we willen eten en drinken bij het ontbijt: thee koffie, yoghurt, eitje, hoeveel sneetjes? Een strakke organisatie.  Hij houdt niet van weggooien. Hij is ruim 80 jaar en wat hij verdient met de overnachtingen (hij heeft drie kamers die hij verhuurt) en een deel van zijn pensioen spaart hij voor  de studie van 6 scholieren in Lesotho. En hij wil onze tassen naar boven dragen. Ja kom zeg. Dit vraagt om een ruime fooi en we halen zelf onze bedden af. Alle beetjes helpen.

5 mei en fris, en we hebben een minder fraaie route vandaag, Coevorden is leuk, het kasteel prachtig en de lunch lekker. Maar veel lange rechte wegen en langs een kanaal, bovendien waait het hard.  Het laatste deel komen we door een bos, en zien een grafheuvel en even later een Hunebed! We zijn echt in Drenthe. Het overnachtingsadres blijkt een huisje in de tuin.

Vandaag zullen we Groningen bereiken, we vertrekken al vroeg en het is rond het vriespunt, ik heb spijt dat ik geen handschoenen heb meegenomen, en dat na die warme start zes dagen geleden. Vandaag fietsen we door bossen en komen via een groene buurt de stad in. We proppen na deze 440 kilometer onze fietstassen in een kluis op het station en parkeren onze fietsen in de fietskelder. Nee we fietsen niet helemaal naar Pieterburen, we hebben een broertje dood aan lange rechte wegen en worden thuis verwacht. Met een klein tasje op weg naar ons hostel, midden in de stad. In Groningen slenteren we over de markt en bezoeken we het forum, een prachtig gebouw met bibliotheek maar ook koffiehoekjes. Vanaf het dak heb je een prachtig uitzicht over de stad en de ernaast gelegen Martinitoren, die zou ik graag eens beklimmen, maar dat moet een andere keer. De trein wacht. Een rustige trein gelukkig, een rustig einde van een ook rustige fietsvakantie. Het Fietserspad, probeer het eens. En bekijk vooraf het weerbericht.

Marina van Alphen.

Voor de overnachtingen: Vrienden op de fiets.nl

Voor de route: Routeyou.be route van dick1966