In je blootje bij de bakker.

Wanneer ik op bezoek ben bij mijn vriendin in Almelo weet mijn telefoon dat ik daar ben, weet Whatsapp al lang dat ik daar naartoe zou gaan en wist Google maps gisteren hoe ik er naartoe zou rijden. Jakkes wat eng.

Het is dagelijks op het nieuws: privacy, facebook, hacken. Zelfs zorgverzekeraars kijken mee en kennen je googlegedrag. En ik vind het vreselijk ingewikkeld allemaal. We worden, in verband met de nieuwe wetgeving , doodgegooid met privacy statements en ik betrap me erop dat ik die maar niet meer lees. Niet omdat ik het niet begrijp maar omdat ik last heb van iets waarvan ik nu weet dat het de privacy paradox heet.

Ik heb namelijk een boek gekocht over privacy, het heet: ‘je hebt wél iets te verbergen’ en ik was geïnteresseerd en begon te lezen. Over de privacy paradox. Ik word er zo benauwd van dat ik niet voorbij hoofdstuk één kom.

Ik wil namelijk niet dat mijn gegevens en wat ik doe op straat komt te liggen. Ik gebruik een bank app en ga ervan uit dat die net zo veilig is en afgeschermd als het loket bij de bank, vroeger. Nou ja. Wanneer de volgende klant tenminste een beetje afstand hield en de bankbediende geen kennis van je was.
En ik wil graag dat mijn huisarts mijn gegevens doorgeeft aan de specialist wanneer hij me verwijst maar niet dat hij ze stuurt aan een marketingbureau. Ik wil me ook uitkleden bij de huisarts als dat nodig is, maar niet bij de bakker.
Privacy is dus afhankelijk van de context. Dat was vroeger zo en dat is nu nog steeds. En Zuckerberg kan zeggen dat alles anders is en mensen willen delen, maar alleen het medium is anders. De context blijft hetzelfde. Je vrienden mogen weten dat je op Bali zit, inbrekers liever niet.

In het boek vertellen ze dat wanneer je inlogt op een site, binnen 100 milliseconden minstens 55  bedrijven via cookies kijken wat je profiel is. Ze beoordelen of zij geïnteresseerd zijn in jou, en doen een bod op de advertentieruimte op de site. Dan weten ze dus waar je woont, je inkomen, je surfgedrag, leeftijd, werkgever, wat voor huis je bewoont en nog veel meer. En de hoogste bieder kan de advertentie plaatsen. Allemaal geautomatiseerd.  Dat noemen ze dus de advertenties aanpassen aan jouw behoeften. En daarom komt opnieuw die site voorbij die je bezocht omdat je schoonmoeder je vroeg voor haar te googelen op steunzolen.

En dit is dan normaal en legaal, dit zijn gewone bedrijven die de mogelijkheden van adverteren gebruiken. Dit gaat over wat ze doen om je te bereiken. Dan heb ik het dus nog niet over kwaadwillenden die iets met je wachtwoorden uitspoken.

Ik zit eigenlijk niet te wachten op reclameboodschappen die speciaal op mijn behoeften zijn afgestemd. Misschien soms wel, maar het leven moet ook verrassend zijn en je moet uit je bubbel kunnen gaan. Je kunt best mediteren, postzegels verzamelen en ook motorrijden, ook al past dat niet in een profiel.
Maar wanneer ik niet op die knop ‘akkoord’ druk, kan ik dat spelletje niet doen, kan ik mijn iPhone niet gebruiken of whatsappen met de kinderen. Dus ik druk op akkoord en wil eigenlijk niet weten wat erin staat.

De privacy paradox.
En zo sta ik dus in mijn blootje bij de bakker.

Marina juni 2018

Advertenties

8 thoughts on “In je blootje bij de bakker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s